{"id":206,"date":"2026-07-16T20:14:00","date_gmt":"2026-07-16T18:14:00","guid":{"rendered":"https:\/\/lorienthayl.eu\/?p=206"},"modified":"2026-07-16T20:14:31","modified_gmt":"2026-07-16T18:14:31","slug":"de-wonderzalf","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/lorienthayl.eu\/index.php\/uit-mijn-boeken\/de-wonderzalf\/","title":{"rendered":"De wonderzalf"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>
\n

Na bijna een jaar werken is mijn tweede roman ook een feit. Het was er wel een heleboel werk maar ik heb er volgens mijn eigen mening (\ud83d\ude02\ud83d\ude02\ud83d\ude02), maar ook volgens de mening van een paar vrienden, die ik erom gevraagd heb om het boek te beoordelen, een goed stuk werk afgeleverd.

Nu zou je kunnen denken, ja ja, die vrienden zeggen toch altijd dat je goed werk aflevert, maar ik weet dat zij mij niet na de mond praten maar ook wel zeggen als ik er echt klote werk heb geleverd.

Maar je kunt je zelf een mening erover bilden. Hier onder vind je een uittreksel uit het boek. <\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

Margaretha komt weer bij Antonia en de meiden. Ze denkt dat ze meteen weer aan de slag moet of dat ze een video van haar laatste bezoek te zien krijgt. Maar de meiden zitten gezellig bij elkaar en Margaretha wordt gevraagd om erbij te komen zitten.


\u201cHoe zit het met de opdracht?\u201d, vraagt Margaretha, omdat ze de onzekerheid niet meer kan verdragen.
De meiden fluisteren en giechelen.
\u201cVond je het zo leuk dat je niet kunt wachten? Je bent best sluw, weet je dat?\u201d, vraagt Antonia dan.
Adriana rolt met haar ogen.
\u201cJe zou denken dat je hier alleen maar bent voor de opdrachten.\u201d


Margaretha kijkt een beetje beschaamd in haar wijnglas dat Aaltje haar heeft gegeven.
Ze drinken samen wijn en praten over verschillende dingen.
Op een gegeven moment kan Margaretha het niet meer houden en vraagt ze opnieuw.
\u201cHoe is het eigenlijk begonnen met die opdrachten om lid te worden van jullie club?\u201d


\u201cMet een onbetrouwbare trut genaamd Gerda\u201d, antwoordt Adriana.
\u201cDie was zo onbetrouwbaar dat we daarna besloten om nieuwe leden eerst te testen.\u201d
\u201cWaar is die Gerda eigenlijk gebleven? Waarom zie ik haar hier niet?\u201d
\u201cGeen idee. Op een gegeven moment is ze van school verdwenen. Ze zei iets over een opleiding en dat ze iets beters had gevonden dan onze kinderachtige clique\u201d, zegt Adriana en steekt haar tong uit.
Antonia neemt nog een grote slok wijn en begint uit te leggen.


\u201cHet is dus een erfenis van die Gerda, die er zelf voor gezorgd heeft. We willen een club zijn die ook na de schooltijd blijft bestaan. Een netwerk vormen. We zien bij onze ouders hoe nuttig dat kan zijn. Maar als onze club net als elke andere club is, waar iedereen kan komen en gaan, afhankelijk van hoeveel bloemblaadjes ze die dag van een madeliefje heeft geplukt, dan valt de club na de schooltijd meteen uit elkaar.\u201d


\u201cDat heb ik precies zo gezien bij mijn oudere zussen\u201d, voegt Adriana toe.
Antonia gaat verder met haar verhaal.


\u201cToen kwam het idee dat er een soort opdracht moest zijn. Bij Amerikaanse studentenverenigingen hebben ze ook van die opnamerituelen en dergelijke dingen. Dat smeedt een band.\u201d


Jacoba neemt het met een ironische toon over.
\u201cEn niemand was meer verrast dan Antonia toen ze ontdekte hoe leuk zulke spelletjes zijn. Dat had niemand kunnen vermoeden.\u201d
De meisjes lachen allemaal en vertellen verder over eerdere opdrachten.


\u201cAls ik terugdenk aan de hotel-lobby-uitdaging. Wie wil er nou niet een leven als prinses? Al is het maar voor \u00e9\u00e9n dag.\u201d
\u201cKom op, dat was geluk, dat had ieder van ons kunnen overkomen. Ik heb dagenlang in de lobby\u2019s van verschillende hotels zitten wachten\u201d, antwoordt Antonia.
\u201cIs dat alleen voor de opnames of geven jullie elkaar nog steeds opdrachten?\u201d, vraagt Margaretha, terwijl ze gefascineerd naar de groep kijkt.


\u201cTja, wat is het leven zonder een beetje spanning?\u201d, antwoordt Jacoba giechelend.


\u201cMaar dan werkt het anders dan de toelatingsopdrachten\u201d, voegt Antonia eraan toe.


Margaretha kijkt nog steeds vragend rond.
\u201cWe kunnen gaan als je klaar bent.\u201d
\u201cHoe gaat dat eigenlijk met ouders die een priv\u00e9school kunnen betalen? Hebben ze nog wel tijd voor jullie?\u201d, wil Margaretha weten.


De meiden zuchten en Margaretha merkt dat dit een lastig onderwerp is.
\u201cNou ja, de werknemers hebben tenminste tijd voor ons\u201d, zegt Adriana.
\u201cAlles heeft zo zijn voor- en nadelen. Wie kan zich nou zo\u2019n clubhuis veroorloven? Of twee eigen paarden?\u201d
\u201cJe moeder heeft toch die tweedehandswinkel op de markt?\u201d, vraagt Adriana.
\u201cStiefmoeder\u201d, corrigeert Margaretha haar.


\u201cMijn moeder is al lang… verdwenen. En nadat mijn stiefmoeder het geld en de winkel had ingepikt, heeft ze mijn vader weggestuurd. Hij was helaas nogal een watje. Helaas zie ik mijn broer sindsdien maar zelden. Hij is met mijn vader meegegaan.\u201d
\u201cDat is heftig. Het klinkt alsof je vader niet zo goed met vrouwen kon omgaan\u201d, becommentarieert Adriana.
\u201cWat bedoel je met \u2018verdwenen\u2019?\u201d wil Aaltje weten.
Margaretha aarzelt even en neemt een grote slok wijn. Dan zet ze zich schrap en vertelt verder.


\u201cMijn moeder had een echt probleem, ze dronk. Ze heeft twee keer bijna het huis in brand gestoken. Ze sloeg mijn vader vaak, sloeg \u2019s nachts de autoruiten van de buren in en dat soort dingen. Mijn vader kreeg het niet voor elkaar om er iets aan te doen. Op een nacht zijn mijn broer en ik haar slaapkamer binnengeslopen. Ze sliep altijd vast omdat ze pillen had geslikt.
We hebben een spanband om het bed gespannen en haar vastgebonden. Ik ben op haar gaan zitten en we hebben haar wakker gemaakt. Ik heb een mes tegen haar keel gezet en haar een ultimatum gesteld. Twee dagen later is ze weggegaan en nooit meer teruggekomen.\u201d


\u201cDat meen je toch niet serieus! Dat is zo heftig!\u201d
Adriana kijkt haar geschokt aan, maar Margaretha knikt alleen maar.
\u201cWat zei je vader ervan en hoe oud was je toen?\u201d, vraagt Adriana.
\u201cMijn vader is er nooit achter gekomen waarom mijn moeder weg is gegaan. Ik was twaalf en mijn broer tien. Ik denk dat hij het niet zou geloven, zelfs als ik het hem had verteld of zou vertellen.\u201d


Ze blijven nog lang zitten en praten. De meiden laten Margaretha een opname zien van een eerdere uitdaging. Een amateurvoetbalstadion. Twee jonge naakte vrouwen rennen het veld op terwijl de wedstrijd bezig is. De ene heeft een kippenmasker op en de andere een vossenmasker. Ze jagen elkaar over het veld en iedereen lacht.


Margaretha keek vragend rond.
\u201cZijn jullie …? Wie van jullie is dat?\u201d
De meisjes haalden hun schouders op.
\u201cAdriana kunnen we in ieder geval uitsluiten, want haar borsten zouden we wel herkennen. Verder zijn we helaas vergeten wie er op het veld stond\u201d, zei Antonia met een grijns.


Aaltje gaapt ongegeneerd en Adriana kijkt op haar horloge.
\u201cOh, het is al drie uur. We hebben lekker gekletst. Zullen we gaan?\u201d
Er ontstaat algemene drukte en ze brengen Margaretha naar de garage. Margaretha kijkt alleen maar verbaasd.
\u201cWe gaan een ritje maken, maar de bestemming is geheim\u201d, zegt Antonia en zwaait met een autosleutel van een grote SUV.


Ze doen Margaretha een koptelefoon en een blinddoek om en trekken ook nog een zwarte zak over haar hoofd.
\u201cStap in! Maar pas op met je hoofd.\u201d


Ze rijden een tijdje rond. Margaretha kan niks zien en hoort alleen de muziek op de koptelefoon. Het is zo verwarrend \u2013 ze kan niet eens zeggen wie er rijdt en wie er achterin bij haar zit. Uiteindelijk parkeert de auto en stappen ze uit. Ze heeft nog steeds de zwarte zak over haar hoofd.<\/em><\/strong><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na bijna een jaar werken is mijn tweede roman ook een feit. Het was er wel een heleboel werk maar ik heb er volgens mijn eigen mening (\ud83d\ude02\ud83d\ude02\ud83d\ude02), maar ook volgens de mening van een paar vrienden, die ik erom gevraagd heb om het boek te beoordelen, een goed stuk werk afgeleverd. Nu zou je kunnen denken, ja ja, die vrienden zeggen toch altijd dat je goed werk aflevert, maar ik weet dat zij mij niet na de mond praten maar ook wel zeggen als ik er echt klote werk heb geleverd. Maar je kunt je zelf een mening erover bilden. Hier onder vind je een uittreksel uit het boek. Margaretha komt weer bij Antonia en de meiden. Ze denkt dat ze meteen weer aan de slag moet of dat ze een video van haar laatste bezoek te zien krijgt. Maar de meiden zitten gezellig bij elkaar en Margaretha wordt gevraagd om erbij te komen zitten. \u201cHoe zit het met de opdracht?\u201d, vraagt Margaretha, omdat ze de onzekerheid niet meer kan verdragen.De meiden fluisteren en giechelen.\u201cVond je het zo leuk dat je niet kunt wachten? Je bent best sluw, weet je dat?\u201d, vraagt Antonia dan.Adriana rolt met haar ogen.\u201cJe zou denken dat je hier alleen maar bent voor de opdrachten.\u201d Margaretha kijkt een beetje beschaamd in haar wijnglas dat Aaltje haar heeft gegeven.Ze drinken samen wijn en praten over verschillende dingen.Op een gegeven moment kan Margaretha het niet meer houden en vraagt ze opnieuw.\u201cHoe is het eigenlijk begonnen met die opdrachten om lid te worden van jullie club?\u201d \u201cMet een onbetrouwbare trut genaamd Gerda\u201d, antwoordt Adriana.\u201cDie was zo onbetrouwbaar dat we daarna besloten om nieuwe leden eerst te testen.\u201d\u201cWaar is die Gerda eigenlijk gebleven? Waarom zie ik haar hier niet?\u201d\u201cGeen idee. Op een gegeven moment is ze van school verdwenen. Ze zei iets over een opleiding en dat ze iets beters had gevonden dan onze kinderachtige clique\u201d, zegt Adriana en steekt haar tong uit.Antonia neemt nog een grote slok wijn en begint uit te leggen. \u201cHet is dus een erfenis van die Gerda, die er zelf voor gezorgd heeft. We willen een club zijn die ook na de schooltijd blijft bestaan. Een netwerk vormen. We zien bij onze ouders hoe nuttig dat kan zijn. Maar als onze club net als elke andere club is, waar iedereen kan komen en gaan, afhankelijk van hoeveel bloemblaadjes ze die dag van een madeliefje heeft geplukt, dan valt de club na de schooltijd meteen uit elkaar.\u201d \u201cDat heb ik precies zo gezien bij mijn oudere zussen\u201d, voegt Adriana toe.Antonia gaat verder met haar verhaal. \u201cToen kwam het idee dat er een soort opdracht moest zijn. Bij Amerikaanse studentenverenigingen hebben ze ook van die opnamerituelen en dergelijke dingen. Dat smeedt een band.\u201d Jacoba neemt het met een ironische toon over.\u201cEn niemand was meer verrast dan Antonia toen ze ontdekte hoe leuk zulke spelletjes zijn. Dat had niemand kunnen vermoeden.\u201dDe meisjes lachen allemaal en vertellen verder over eerdere opdrachten. \u201cAls ik terugdenk aan de hotel-lobby-uitdaging. Wie wil er nou niet een leven als prinses? Al is het maar voor \u00e9\u00e9n dag.\u201d\u201cKom op, dat was geluk, dat had ieder van ons kunnen overkomen. Ik heb dagenlang in de lobby\u2019s van verschillende hotels zitten wachten\u201d, antwoordt Antonia.\u201cIs dat alleen voor de opnames of geven jullie elkaar nog steeds opdrachten?\u201d, vraagt Margaretha, terwijl ze gefascineerd naar de groep kijkt. \u201cTja, wat is het leven zonder een beetje spanning?\u201d, antwoordt Jacoba giechelend. \u201cMaar dan werkt het anders dan de toelatingsopdrachten\u201d, voegt Antonia eraan toe. Margaretha kijkt nog steeds vragend rond.\u201cWe kunnen gaan als je klaar bent.\u201d\u201cHoe gaat dat eigenlijk met ouders die een priv\u00e9school kunnen betalen? Hebben ze nog wel tijd voor jullie?\u201d, wil Margaretha weten. De meiden zuchten en Margaretha merkt dat dit een lastig onderwerp is.\u201cNou ja, de werknemers hebben tenminste tijd voor ons\u201d, zegt Adriana.\u201cAlles heeft zo zijn voor- en nadelen. Wie kan zich nou zo\u2019n clubhuis veroorloven? Of twee eigen paarden?\u201d\u201cJe moeder heeft toch die tweedehandswinkel op de markt?\u201d, vraagt Adriana.\u201cStiefmoeder\u201d, corrigeert Margaretha haar. \u201cMijn moeder is al lang… verdwenen. En nadat mijn stiefmoeder het geld en de winkel had ingepikt, heeft ze mijn vader weggestuurd. Hij was helaas nogal een watje. Helaas zie ik mijn broer sindsdien maar zelden. Hij is met mijn vader meegegaan.\u201d\u201cDat is heftig. Het klinkt alsof je vader niet zo goed met vrouwen kon omgaan\u201d, becommentarieert Adriana.\u201cWat bedoel je met \u2018verdwenen\u2019?\u201d wil Aaltje weten.Margaretha aarzelt even en neemt een grote slok wijn. Dan zet ze zich schrap en vertelt verder. \u201cMijn moeder had een echt probleem, ze dronk. Ze heeft twee keer bijna het huis in brand gestoken. Ze sloeg mijn vader vaak, sloeg \u2019s nachts de autoruiten van de buren in en dat soort dingen. Mijn vader kreeg het niet voor elkaar om er iets aan te doen. Op een nacht zijn mijn broer en ik haar slaapkamer binnengeslopen. Ze sliep altijd vast omdat ze pillen had geslikt.We hebben een spanband om het bed gespannen en haar vastgebonden. Ik ben op haar gaan zitten en we hebben haar wakker gemaakt. Ik heb een mes tegen haar keel gezet en haar een ultimatum gesteld. Twee dagen later is ze weggegaan en nooit meer teruggekomen.\u201d \u201cDat meen je toch niet serieus! Dat is zo heftig!\u201dAdriana kijkt haar geschokt aan, maar Margaretha knikt alleen maar.\u201cWat zei je vader ervan en hoe oud was je toen?\u201d, vraagt Adriana.\u201cMijn vader is er nooit achter gekomen waarom mijn moeder weg is gegaan. Ik was twaalf en mijn broer tien. Ik denk dat hij het niet zou geloven, zelfs als ik het hem had verteld of zou vertellen.\u201d Ze blijven nog lang zitten en praten. De meiden laten Margaretha een opname zien van een eerdere uitdaging. Een amateurvoetbalstadion. Twee jonge naakte vrouwen rennen het veld op terwijl de wedstrijd bezig is. De ene heeft een kippenmasker op en de andere een vossenmasker. Ze jagen elkaar over het veld en iedereen lacht. Margaretha keek vragend rond.\u201cZijn jullie …? Wie van jullie is dat?\u201dDe meisjes haalden hun schouders op.\u201cAdriana kunnen we in ieder geval uitsluiten, want haar borsten zouden we wel herkennen. Verder zijn we helaas vergeten wie er op het veld stond\u201d, zei Antonia met een grijns. Aaltje gaapt ongegeneerd en Adriana kijkt op haar horloge.\u201cOh, het is al drie uur. We hebben lekker gekletst. Zullen we gaan?\u201dEr ontstaat algemene drukte en ze brengen Margaretha naar de garage. Margaretha kijkt alleen maar verbaasd.\u201cWe gaan een ritje maken, maar de bestemming is geheim\u201d, zegt Antonia en zwaait met een autosleutel van een grote SUV. Ze doen Margaretha een koptelefoon en een blinddoek om en trekken ook nog een zwarte zak over haar hoofd.\u201cStap in! Maar pas op met je hoofd.\u201d Ze rijden een tijdje rond. Margaretha kan niks zien en hoort alleen de muziek op de koptelefoon. Het is zo verwarrend \u2013 ze kan niet eens zeggen wie er rijdt en wie er achterin bij haar zit. Uiteindelijk parkeert de auto en stappen ze uit. Ze heeft nog steeds de zwarte zak over haar hoofd.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_lmt_disableupdate":"","_lmt_disable":"","footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"class_list":["post-206","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uit-mijn-boeken"],"modified_by":"Lorien","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/lorienthayl.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/206","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/lorienthayl.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/lorienthayl.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lorienthayl.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lorienthayl.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=206"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/lorienthayl.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/206\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/lorienthayl.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=206"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/lorienthayl.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=206"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/lorienthayl.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=206"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}