De wonderzalf

16. 07. 2026 - By Lorien

Na bijna een jaar werken is mijn tweede roman ook een feit. Het was er wel een heleboel werk maar ik heb er volgens mijn eigen mening (😂😂😂), maar ook volgens de mening van een paar vrienden, die ik erom gevraagd heb om het boek te beoordelen, een goed stuk werk afgeleverd.

Nu zou je kunnen denken, ja ja, die vrienden zeggen toch altijd dat je goed werk aflevert, maar ik weet dat zij mij niet na de mond praten maar ook wel zeggen als ik er echt klote werk heb geleverd.

Maar je kunt je zelf een mening erover bilden. Hier onder vind je een uittreksel uit het boek.

Margaretha komt weer bij Antonia en de meiden. Ze denkt dat ze meteen weer aan de slag moet of dat ze een video van haar laatste bezoek te zien krijgt. Maar de meiden zitten gezellig bij elkaar en Margaretha wordt gevraagd om erbij te komen zitten.

“Hoe zit het met de opdracht?”, vraagt Margaretha, omdat ze de onzekerheid niet meer kan verdragen.
De meiden fluisteren en giechelen.
“Vond je het zo leuk dat je niet kunt wachten? Je bent best sluw, weet je dat?”, vraagt Antonia dan.
Adriana rolt met haar ogen.
“Je zou denken dat je hier alleen maar bent voor de opdrachten.”

Margaretha kijkt een beetje beschaamd in haar wijnglas dat Aaltje haar heeft gegeven.
Ze drinken samen wijn en praten over verschillende dingen.
Op een gegeven moment kan Margaretha het niet meer houden en vraagt ze opnieuw.
“Hoe is het eigenlijk begonnen met die opdrachten om lid te worden van jullie club?”

“Met een onbetrouwbare trut genaamd Gerda”, antwoordt Adriana.
“Die was zo onbetrouwbaar dat we daarna besloten om nieuwe leden eerst te testen.”
“Waar is die Gerda eigenlijk gebleven? Waarom zie ik haar hier niet?”
“Geen idee. Op een gegeven moment is ze van school verdwenen. Ze zei iets over een opleiding en dat ze iets beters had gevonden dan onze kinderachtige clique”, zegt Adriana en steekt haar tong uit.
Antonia neemt nog een grote slok wijn en begint uit te leggen.

“Het is dus een erfenis van die Gerda, die er zelf voor gezorgd heeft. We willen een club zijn die ook na de schooltijd blijft bestaan. Een netwerk vormen. We zien bij onze ouders hoe nuttig dat kan zijn. Maar als onze club net als elke andere club is, waar iedereen kan komen en gaan, afhankelijk van hoeveel bloemblaadjes ze die dag van een madeliefje heeft geplukt, dan valt de club na de schooltijd meteen uit elkaar.”

“Dat heb ik precies zo gezien bij mijn oudere zussen”, voegt Adriana toe.
Antonia gaat verder met haar verhaal.

“Toen kwam het idee dat er een soort opdracht moest zijn. Bij Amerikaanse studentenverenigingen hebben ze ook van die opnamerituelen en dergelijke dingen. Dat smeedt een band.”

Jacoba neemt het met een ironische toon over.
“En niemand was meer verrast dan Antonia toen ze ontdekte hoe leuk zulke spelletjes zijn. Dat had niemand kunnen vermoeden.”
De meisjes lachen allemaal en vertellen verder over eerdere opdrachten.

“Als ik terugdenk aan de hotel-lobby-uitdaging. Wie wil er nou niet een leven als prinses? Al is het maar voor één dag.”
“Kom op, dat was geluk, dat had ieder van ons kunnen overkomen. Ik heb dagenlang in de lobby’s van verschillende hotels zitten wachten”, antwoordt Antonia.
“Is dat alleen voor de opnames of geven jullie elkaar nog steeds opdrachten?”, vraagt Margaretha, terwijl ze gefascineerd naar de groep kijkt.

“Tja, wat is het leven zonder een beetje spanning?”, antwoordt Jacoba giechelend.

“Maar dan werkt het anders dan de toelatingsopdrachten”, voegt Antonia eraan toe.

Margaretha kijkt nog steeds vragend rond.
“We kunnen gaan als je klaar bent.”
“Hoe gaat dat eigenlijk met ouders die een privéschool kunnen betalen? Hebben ze nog wel tijd voor jullie?”, wil Margaretha weten.

De meiden zuchten en Margaretha merkt dat dit een lastig onderwerp is.
“Nou ja, de werknemers hebben tenminste tijd voor ons”, zegt Adriana.
“Alles heeft zo zijn voor- en nadelen. Wie kan zich nou zo’n clubhuis veroorloven? Of twee eigen paarden?”
“Je moeder heeft toch die tweedehandswinkel op de markt?”, vraagt Adriana.
“Stiefmoeder”, corrigeert Margaretha haar.

“Mijn moeder is al lang… verdwenen. En nadat mijn stiefmoeder het geld en de winkel had ingepikt, heeft ze mijn vader weggestuurd. Hij was helaas nogal een watje. Helaas zie ik mijn broer sindsdien maar zelden. Hij is met mijn vader meegegaan.”
“Dat is heftig. Het klinkt alsof je vader niet zo goed met vrouwen kon omgaan”, becommentarieert Adriana.
“Wat bedoel je met ‘verdwenen’?” wil Aaltje weten.
Margaretha aarzelt even en neemt een grote slok wijn. Dan zet ze zich schrap en vertelt verder.

“Mijn moeder had een echt probleem, ze dronk. Ze heeft twee keer bijna het huis in brand gestoken. Ze sloeg mijn vader vaak, sloeg ’s nachts de autoruiten van de buren in en dat soort dingen. Mijn vader kreeg het niet voor elkaar om er iets aan te doen. Op een nacht zijn mijn broer en ik haar slaapkamer binnengeslopen. Ze sliep altijd vast omdat ze pillen had geslikt.
We hebben een spanband om het bed gespannen en haar vastgebonden. Ik ben op haar gaan zitten en we hebben haar wakker gemaakt. Ik heb een mes tegen haar keel gezet en haar een ultimatum gesteld. Twee dagen later is ze weggegaan en nooit meer teruggekomen.”

“Dat meen je toch niet serieus! Dat is zo heftig!”
Adriana kijkt haar geschokt aan, maar Margaretha knikt alleen maar.
“Wat zei je vader ervan en hoe oud was je toen?”, vraagt Adriana.
“Mijn vader is er nooit achter gekomen waarom mijn moeder weg is gegaan. Ik was twaalf en mijn broer tien. Ik denk dat hij het niet zou geloven, zelfs als ik het hem had verteld of zou vertellen.”

Ze blijven nog lang zitten en praten. De meiden laten Margaretha een opname zien van een eerdere uitdaging. Een amateurvoetbalstadion. Twee jonge naakte vrouwen rennen het veld op terwijl de wedstrijd bezig is. De ene heeft een kippenmasker op en de andere een vossenmasker. Ze jagen elkaar over het veld en iedereen lacht.

Margaretha keek vragend rond.
“Zijn jullie …? Wie van jullie is dat?”
De meisjes haalden hun schouders op.
“Adriana kunnen we in ieder geval uitsluiten, want haar borsten zouden we wel herkennen. Verder zijn we helaas vergeten wie er op het veld stond”, zei Antonia met een grijns.

Aaltje gaapt ongegeneerd en Adriana kijkt op haar horloge.
“Oh, het is al drie uur. We hebben lekker gekletst. Zullen we gaan?”
Er ontstaat algemene drukte en ze brengen Margaretha naar de garage. Margaretha kijkt alleen maar verbaasd.
“We gaan een ritje maken, maar de bestemming is geheim”, zegt Antonia en zwaait met een autosleutel van een grote SUV.

Ze doen Margaretha een koptelefoon en een blinddoek om en trekken ook nog een zwarte zak over haar hoofd.
“Stap in! Maar pas op met je hoofd.”

Ze rijden een tijdje rond. Margaretha kan niks zien en hoort alleen de muziek op de koptelefoon. Het is zo verwarrend – ze kan niet eens zeggen wie er rijdt en wie er achterin bij haar zit. Uiteindelijk parkeert de auto en stappen ze uit. Ze heeft nog steeds de zwarte zak over haar hoofd.

Last Updated on 16. 07. 2026 by Lorien

Geef een reactie